Johannes

vol op het orgel

Johannes — Sun, 13 May 2012 20:59:06 +0000

Gisteren gebeurde het me voor de tweede keer: ik stond voor de deur bij Tivoli aan de Oude Gracht, terwijl ik bij Tivoli De Helling moest zijn. Snel er naartoe gelopen, om niets te missen van Orgel Vreten. Het plan om dit concert te bezoeken ontstond bijna toevallig, dankzij Teknopipo, maar was een spreekwoordelijk schot in de roos.

Voor 12 euro (daar krijg je een kwartiertje Prince of Paul McCartney voor…) heb ik twee uur staan genieten van twee heel dikke Hammondorgels, en met name van de twee mannen die daarop een battle “uitvochten”. De politiek beladen term “vol op het orgel gaan” kreeg ineens een bijzondere, letterlijke dimensie. Samen met een bassist en een drummer speelden ze lange, meestal geheel instrumentale nummers. Allemaal even spannend, afwisselend en energiek. Waarbij Robin Piso soms half over de orgels klom om op Thijs Schrijnemakers’ toetsenbord mee te spelen.

De drummer ging de strijd aan met een hele ouwe drumcomputer. En won glansrijk. En de bassist…. die had de hele avond een Höfner-basgitaar, beroemd geworden door Paul McCartney, op het podium staan. Netjes in een houder. “Misschien spelen ze wel een Beatles-nummer straks,” dacht ik stiekem. “Nee joh, alsof je alleen Beatles-nummers kan spelen op zo’n ding,” temperde ik mijn verwachting. Maar uiteindelijk, in de toegift, ja hoor: het grootse en meeslepende I want you (she’s so heavy). Dat was een fijne toef slagroom op de taart.

Ik was eerder op de avond overduidelijk aan het juiste adres bij (het grotere) Tivoli Oude Gracht. Daar hadden deze mannen horen te staan. Als je ze nog kunt gaan zien, ga ze zien.

vol-automatisch koffiezetapparaat

Johannes — Sun, 18 Mar 2012 10:48:59 +0000

Lezers van het eerste uur weten dat ik op mijn website Senseo-apparaten verzamelde. Soms kom ik iemand tegen die ik niet goed ken en lang geleden voor het laatst zag, en die zegt dan: “O ja… Jan… jij had toch die Senseo’s op je website staan”. Alleen al daarom blijft de collectie online, maar hij groeit niet meer.

Ik viel zelf van mijn Senseo-geloof en ging koffie opschenken. Totdat mijn moeder onlangs (terecht) zei: “Jan, ik zag je laatst weer zo hannesen met dat opschenken, waarom neem je ons oude koffiezetapparaat niet mee?”

Een oud koffiezetapparaat, dat kun je toch bij de kringloop halen, daar heb je je moeder toch niet voor nodig? Ho, stop. Vind bij de kringloop maar eens zo’n vintage koffiezetapparaat als dit, in nieuwstaat verkerend (credits daarvoor gaan naar mijn vader, die een identiek apparaat vond op de rommelmarkt en uit die twee oude één nieuwe assembleerde).

Het is het vol-automatische koffiezetapparaat uit de Douwe Egberts Geschenkenwinkel waar ik mee opgegroeid ben. Zelfs de gebruiksaanwijzing zit erbij: “Vóór het serveren de koffie even omroeren om een gelijkmatige sterkte te krijgen”. Zo leer je nog eens wat.

Heb je zelf zo’n mieters apparaat (of een andere DE-klassieker), stuur een plaatje op en ik start een nieuwe collectie! (Daar mag deze niet in ontbreken.)

milton-taalpatronen

Johannes — Wed, 14 Mar 2012 09:21:23 +0000

Onlangs leerde ik iets over Milton-taalpatronen. Dat zijn taalconstructies die bewust vaag zijn, om zo de luisteraar impliciet (en zonder dat hij het doorheeft!) op een bepaald spoor te zetten. Pure manipulatie dus eigenlijk. Een opdracht was om een kinderverhaaltje te schrijven dat vol staat met Milton-taalpatronen. Ik deel het met je, en ik weet zeker dat je er iets in zult herkennen, hoe oud of jong je ook bent.

Astronaut

Iedereen kan vliegen. Alle vogels kunnen vliegen, alle vliegen kunnen vliegen, maar ook mensen kunnen vliegen. Jij kunt vliegen. Sterker nog jij kunt naar de maan vliegen, of naar de sterren. Want tussen de sterren is het stil en rustig en vredig, toch? Daar wil iedereen wel naartoe.

Zie je jezelf al zweven, in je ruimtepak? Je hebt geen gewicht en dus ook geen zorgen. Lijkt je dat niet fijn?

Kom, dan gaan we. Volg mij maar, dan komt alles goed. Het is goed om naar mijn woorden te luisteren. Doe je ogen dicht, ga maar liggen. Voel je je lichter worden?

Het ruimteschip vertrekt, ik hoor de motoren zachtjes brommen, de aarde waar we net nog waren is al heel klein geworden. Zo klein dat je alleen nog land en oceanen kunt zien, maar geen mensen, auto’s of huizen. De aarde is een slapend pingpongballetje geworden.

We zijn op onze bestemming aangekomen. Je voelt de rust van de ruimte, hè? Je merkt dat je langzamer ademt. Je hoort geen auto’s razen, je hoort helemaal…. niets. Zou je hier niet altijd willen blijven?

Je bent nu een echte astronaut.

precair

Johannes — Thu, 08 Mar 2012 23:38:21 +0000

(in het kader van Write On Thursday)

Het is al 12 uur geweest. De donderdag is voorbij.

De nacht is gedaald over Utrecht. Ik kan mijn ogen nauwelijks open houden. Vier glazen wijn eisen hun tol. Heen en weer. Zo heette dat café.

Concentreren. Concentratie. Ik kan het niet meer. Mijn gedachten zijn op. Maar ik moet nog iets schrijven.

Het is toch zeker nog wel een beetje donderdag, het is pas 0.30 u? Duid het me niet al te zeer euvel alsjeblief. Laat me niet vallen. Doe niet alsof ik een halsmisdrijf heb gepleegd.

Ik kan niets doen, behalve dan mijn handen over dit toetsenbord laten gaan. Redden wat er te redden valt.

Ik raak gevangen in gedachten. Gevangen in wanhoop. De netten sluiten zich. Geen aanwijzing tot redding. Wie zou op dit uur de boei moeten gooien?

En toch ga ik door. Blijf ik typen met mijn dronken kop. Typen. Typen.

Waar blijf jij? Redster in nood. Kom je? Kun je me vinden?

vrij

Johannes — Thu, 01 Mar 2012 17:51:59 +0000

(in het kader van Write On Thursday)

“Nieuw bericht toevoegen” staat er boven aan mijn venster. Ik heb de titel al ingevuld. En nu ben ik dus vrij om dit lege tekstvak in te vullen zoals ik dat wil. Want dit is mijn weblog, het draagt zelfs mijn (eerste doop)naam.

En toch voel ik me niet helemaal vrij. Ik zou wel eens willen schrijven over wat me nou echt bezighoudt. Dus niet alleen over schaatsen, een dode muis of een Prince-concert. Met die dingen hou ik me ook oprecht bezig (schaatsen macht Spass!) maar ze raken niet mijn hele kern. Ik schrijf doorgaans over leuke, interessante dingen die ik doe meemaak en daar verbind ik dan een bespiegeling aan.

Mijn diepe zielenroerselen zul je hier niet aantreffen. Ook al ken je die doorgaans wel, want de kans is groot dat je me persoonlijk kent als je dit leest. Waarom schrijf ik ze dan niet op? Ik vind het mooi als ik blogs of tweets lees waar niet altijd de levensvreugde vanaf spat. Die schrijvers krijgen door hun kwetsbaarheid meer reliëf (mits ze er niet in gaan zwelgen). Gaat het over mezelf, dan heb ik allerlei tegenwerpingen:

De hele wereld kan meelezen, zeker sinds Facebook en Twitter.
En het staat er dan zo zwart op wit, zo confronterend.
En dan ben ik al snel een klager.
En ik wil liever gezien worden als een vrolijke, actieve man dan als iemand die ook minder opgewekte gedachten en gevoelens heeft.
Want wat zou ik de wereld daarmee lastig vallen?
Enzoverder enzovoort.

Wat is dat toch? Schaamte? Angst voor afwijzing?

Hoe het ook zij, voor mijn diepste zielenroerselen verwijs ik je voorlopig naar mijn dagboek…

schaatsen

Johannes — Mon, 20 Feb 2012 20:18:03 +0000

Op het moment dat ik dit schrijf, schijnt de zon op mijn beeldscherm. Verder schijnt het deze week 15 graden te worden. Toch wil ik het nog even over het concept schaatsen hebben (weet je nog?)

Twee weken geleden las ik op het weerbericht dat het nog een week ging vriezen. Op maandagochtend zag ik op de Catharijnesingel – onderdeel van mijn woon-werkverkeersroute – dat er al geschaatst was. Tijd voor actie, dacht ik. In de middagpauze heb ik schaatsen gekocht en vervolgens heb ik die week vrijwel elke dag geschaatst. Met als hoogtepunt een tocht over de Ankeveense plassen. Ik had de smaak te pakken.

Vanwaar de urgentie om ineens elke dag te gaan schaatsen, bedacht ik me in een filosofische opwelling. Omdat het zondag weer ging dooien natuurlijk!

Ik zag een analogie: wat nou als de wereld zondag vergaat? Wat ga je dan doen? Dingen die je leuk en belangrijk vindt. En die je alleen kunt doen zolang de wereld nog bestaat. Elke dag leven alsof het je laatste is. Zoiets.

Als zondag de wereld verging, dan pakte ik snel de Clio en laadde die vol met wat geliefden. Daarna reed ik naar het zuiden tot de zon scheen, het warmer was dan 20 graden en de voertaal Frans of Spaans was. Dan bestelde ik een Kronenbourg of een cerveza en ging wachten op wat komen ging.

Wat zou jij doen?

muis

Johannes — Sun, 01 Jan 2012 17:10:34 +0000

Vandaag heb ik voor het eerst een levend wezen groter dan een wesp uit zijn lijden verlost (hoewel, wespen, vliegen en muggen verlos ik meestal uit mijn lijden). Toen ik wakker werd uit mijn nieuwjaarsroes, schrok ik me wild van een muis die op mijn hoofdeinde zat (gelukkig was het niet in mijn eigen huis). Het beestje was al ver heen, waarschijnlijk door een maaltje Rentokil de avond tevoren. Arme muis.

Wij, zes stadse Nederlandse yuppen, wisten niet wat ermee aan te vangen. De muis laten creperen vonden we onethisch, maar hem bruut naar de andere kant helpen, dat vonden we moeilijk. Want ja hoe doe je dat dan?

Uiteindelijk (na uitgebreid ontbeten te hebben… beetje gek natuurlijk als je een muis niet wilt laten creperen) hebben we het beestje in een papieren Leonidas-tasje gedaan. En voordat dat geheel in de vuilnisbak verdween, heb ik de muis uit zijn lijden verlost. Een beetje onwezenlijk voelde dat wel, maar het was beter voor het beestje, zullen we maar zeggen.

Rust zacht, anonieme Antwerpse muis.

één goede buurman

Johannes — Tue, 20 Dec 2011 08:36:52 +0000

De laatste tijd is het bij mij voor de deur lastig parkeren. Veel auto’s, weinig ruimte, en dan zijn we ook nog een vrijparkeerenclave. Vaak moet ik bij een andere flat parkeren. Ik ga daar niet dood van, maar ik vind het wel irritant.

Mijn buurman is een grote-Volvofan, hij heeft heel veel van die stoere bakken, en zelfs een winkel waar je speciale grote-Volvobestickering enzo kunt kopen. De laatste tijd heeft-ie vier van die bakken op onze parkeerplaats staan en die begonnen me enigszins een doorn in het oog te worden. Die paar Volvo’s zullen het parkeerprobleem niet oplossen, maar ik besloot toch maar eens te gaan vragen of-ie er niet een paar kon verschepen naar elders. Altijd een beetje lastig, dat soort bezoekjes (vind ik dan).

- Tring
- Hoi buurman kom binnen, wil je wat drinken?
- Nou, eh, als ik niet stoor, graag.
- Tuurlijk stoor je niet, je hebt toch netjes aangebeld?
- O jullie zijn aan het eten, daar wil ik jullie niet te lang bij storen.
- Nee joh ga zitten. Heb je al gegeten?
- Ik kom net van mijn werk.
- Lust je andijviestamp?

En terwijl buurvrouw mijn bord volschepte, sneed buurman van hun beider braadworsten een stuk af en legde die erbij.

- Zo, buurman, je kwam vast niet voor niets.
- Ja, ehm, over het parkeren: het is hier nogal vol, en jullie hebben die vier Volvo’s staan. Ik vroeg me af of je er daar een paar van naar elders kunt verplaatsen.
- Goed dat je erom komt, we vonden al dat het lang duurde voor iemand erover begon… We hebben het druk met de aanstaande verhuizing, dus het heeft een lage prioriteit, maar binnen een paar weken zal ik er twee naar mijn garage brengen.
- Fijn, dank!

Waarmee maar weer eens bewezen is: “Beter één goede buurman in de hand, dan tien verre vrienden in de lucht”.

geniet ervan

Johannes — Wed, 26 Oct 2011 11:55:08 +0000

Soms komen E en ik elkaar ‘s ochtends tegen, als we allebei naar ons werk fietsen ieder vanuit zijn eigen huis. De ontmoetingsplaats is dan de doorgaande weg tussen Centraal Station en Hoog Catharijne door, waar ook de tram langs rijdt. Ben je een beetje bekend in Utrecht, dan weet je dat er romantischer meeting points te bedenken zijn.

Enfin, vanochtend troffen wij elkaar daar ook en wij, blij elkander te treffen, begroetten elkander allerhartelijkst. Ja, daarbij werden een paar zoentjes uitgedeeld.

Ineens hoorde ik achter me: “Dat is lekker he!” Omkijkend zag ik een donkere jongeman met een felgele wegwerkersjas die ons vriendelijk en breedgrijnzend aankeek. “Geniet ervan” voegde hij er nog aan toe en hij liep door.

Een dubbelgoed begin van de dag, daar op die verder troosteloze weg tussen Centraal Station en Hoog Catharijne.

dromen zijn bedrog maar toch

Johannes — Tue, 27 Sep 2011 07:15:26 +0000

Ik droom vaak zodanig dat ik me alleen herinner dát ik gedroomd heb. Vannacht was het anders.

Een man liep een gebouw binnen. Eerst kwam hij een aantal beveiligers tegen, types die je rond Geert Wilders ziet zwermen. Met een pistool met geluiddemper maaide hij ze neer. Plop, plop, plop. Het werd geen bloedbad want op hun zwarte pakken verschenen slechts kleine, rode ketchupvlekjes. Maar ze vielen wel neer. De man liep verder en kwam in een aula. Hij was dus in een school. Daar ging hij verder met zijn geplop. Allemaal ketchupvlekjes en neervallende mensen. Uiteindelijk werd de man afgevoerd.

Geen opwekkende droom, maar het ergste was nog, je voelt hem misschien aankomen, het perspectief van de droom: ik was die man. Bah.

Na het wakker worden ben ik maar even een luchtje gaan scheppen op mijn balkon. En gelukkig ontmoette ik in de volgende droom Femke Halsema, met wie ik gezellig kletste en die me zelfs relatieadvies gaf.