Alexander

BUSSUM – In de Albert Heijn had uw verslaggevert zijn tas volgegooid met luxe waren: diepvriespizza’s, flessen Spa Marie Henriette (maar dan huismerkvariant), pakken cruesli, pakken Bessola. Van alles twee. Buiten komend liep ik recht op de Straatkrantverkoper af.

Schuldgevoel. Dus ik kocht een krant van hem, gaf hem 2 euro en zei dat “de rest voor hem was”. Schuldgevoel afgekocht.

Toen had ik weer mijn eigen ding kunnen gaan doen (naar mijn dikke vadsige Renault Clio gaan en al energieverslindend en CO2 uitstotend naar Utrecht rijden bijvoorbeeld). Maar ik besloot anders. Ik maakte een praatje met de Straatkrantverkoper.

Ik vroeg hem waar hij vandaan kwam. Hij kwam uit Wit-Rusland. Ik zag toen ook op zijn naambordje dat hij Alexander heette. Hij was al 15 jaar in Nederland en kon zich redelijk verstaanbaar maken. Nooit naar school geweest, maar onze taal geleerd door te praten en de krant te lezen. Hij heeft nog geen Nederlands paspoort, de Wit-Russische ambassade werkt tegen.

“Wat gebeurt er met je als je teruggaat?” Het is daar hetzelfde als tijdens de Koude Oorlog (hij gebruikte die term!). KGB enzo. Dan wordt hij opgepakt en dan moet hij maar eens even uitleggen wat hij al die tijd in Nederland gedaan heeft. Hij wil niet meer terug, naar die dictatuur. Waar de president eigenhandig de grondwet veranderd heeft om langer aan de macht te kunnen blijven.

Toen het praatje klaar was, ging ik alsnog naar mijn Renault Clio en reed naar Utrecht.

Maar waar het mij om gaat hier: als je je op iemand anders’ verhaal richt, op wat iemand anders beweegt, dan ben je automatisch even niet met jezelf bezig. Niet met wat er in je eigen hoofd allemaal rondstormt.

Ik zou bijna zeggen: bevrijdend.

3 reacties op “Alexander

  1. Hallo Jan,

    Lees net je verhaal over die straatkrantverkoper uit Wit-Rusland. Tof van je dat je met hem aan de praat bent gegaan.
    Groetjes.
    Lennie.

Reacties zijn gesloten.